Udun Ölümü - Adem Dursun - Gece Kitaplığı

Udumu ve kitaplarımı seven bir genc¸tim!..
Hem de, senelerdir udumu c¸alarken kullandıgˆım mızrabımı tutan parmaklarımla c¸ekmis¸tim o bombanın pimini!..
C¸ekmez olaydım!..
Ben, ne yapmıs¸tım; nasıl bir olaya alet edilmis¸tim?..
Kırk yılda bir ic¸tigˆim ic¸kinin kurbanı mı olmus¸tum?..
O¨yle veya bo¨yle; bombanın pimini ben c¸ekmis¸; u¨c¸ kis¸inin o¨lu¨mu¨ne ben sebep olmus¸tum!..
Kac¸tım oradan; sabaha kadar kanlı ellerimle sokaklarda dolas¸ıp durdum... rastladıgˆım bir sokak c¸es¸mesinde kanlı ellerimi yıkadım... yıkadım... c¸ıkmıyordu kanlar, her tarafta ates¸ ve duman vardı!..
Zor bela kendimi otelime attım... soyunup dus¸un altına girdim... vu¨cudumdan as¸agˆıya akan su; su degˆil; kandı!..
Bir tu¨rlu¨ durulmuyordu!..
Dus¸tan c¸ıkıp yatagˆımın oldugˆu yere geldigˆimde sehpanın u¨stu¨nde duran udumu go¨rdu¨m!..
Go¨rmez olaydım!..
Udum kan ic¸indeydi!..
Ellerimi ve parmaklarımı go¨rdu¨m!..
Go¨rmez olaydım!..
Kan ic¸indeydiler!..
Sabaha kadar ellerimi, udumu sildim!..
Kanlar silinmiyordu!..
Suc¸lu bendim!..
Ben; UDI· YUNUS!..
Ben; bas¸ını udunun sıcak go¨vdesine dayayıp, saatlerce fasıllar gec¸ip, s¸arkılar tu¨rku¨ler okuyup, dokunaklı sesimle senelerdir hem agˆlayan hem de agˆlatan UDI· YUNUS!..
Oysa s¸imdi; her tarafta KAN, ATES¸ ve DUMAN’lar ic¸inde yaralılar, o¨lu¨ler ve agˆlas¸ıp do¨vu¨nenler!..
Ve benim mızrap tutan, udumun tellerinde dolas¸an kanlı parmaklarım!..
Ve kanlı UDUM!..